The Fruit Was Never Across the Ocean : A Ganesh Chaturthi immersion, and what the waves gave back

The sea near the Ashtalakshmi temple doesn't hurry. It took my Ganesha the way it takes everything else, slowly, one wave at a time, until the clay went soft and the shape went back into the water. I stood there with wet feet and turmeric on my fingers, and I didn't pray for anything. A thought came to me instead, and it has stayed with me since.

I walked home in a few minutes. My parents were waiting there.

A decade ago, this same festival started an argument in our house.

My parents did not believe in buying an idol, keeping it at home and then immersing it. That wasn't how things were done in our family, and in their view it didn't need to start. I thought it did. I pushed and I insisted, and that year Ganesha came home, and that year he went into the water.

I've done it many times since, wherever life has placed me. I've immersed him on the east coast and on the west coast. In Hyderabad I've carried him to the Musi and to Tank Bund, where a whole city seems to walk down to the water together. Different waters, different crowds, different years, and the same small clay god who arrives in the house and then has to leave it.

I thought the ritual was about letting go. This year I found it was about staying.

Every Tamil child knows the story of the fruit.

Narada brings a single mango to Kailash, the gnana pazham, the fruit of wisdom. There is one fruit and there are two sons. Shiva sets a contest: whoever goes around the world first wins it.

Murugan doesn't wait. He climbs onto his peacock and flies off to circle the earth, across oceans and mountains, the whole of creation. It is a heroic answer, the kind that takes a lifetime.

Ganesha, heavy and unhurried, with only a mouse to ride, walks three times around his mother and father. Then he stands in front of them and says: you are my world.

The fruit goes to him.

This is where it turns on me, because my name is Senthil.

Senthil is Murugan, the Lord of Tiruchendur, the son who went out into the world. By the logic of the name, I should be the one on the peacock. I should be somewhere far off, gathering degrees, cities and coastlines, and calling home on Sundays. Plenty of people my age live exactly that way. Their parents are in one city and they are in another, sometimes on another continent, and the distance is measured in flight hours and time zones.

For a long time I lived like that too. The east coast, the west coast, Hyderabad, other places. I went around the world, or at least around my share of it.

But this Chaturthi I stood on the sand, a short walk from home, with my ageing parents waiting behind that short walk, and I realised which story I've ended up living in.

I carry Murugan's name. I've come to live Ganesha's answer.

I don't think the myth tells us one son was right and the other was wrong. Murugan's journey is real, and so is what it cost him. He found the fruit had already been given away, and he went to Palani, where he was told pazham nee: you are the fruit yourself. What was sought outside was inside all along.

Ganesha's answer isn't laziness dressed up as wisdom either. It's a different kind of seeing. The world you set out to circle is sometimes already standing in front of you, getting older and slower and a little more forgetful, putting the coffee on at the same hour it always has.

We are taught that knowledge lives far away. Sometimes it does. But some kinds of knowing only come to people who stay: how a father's walk changes over a year, how a mother's voice sounds when she's tired but won't say so, what a house feels like at dusk when three people in it have nowhere else to be.

No university teaches that, and you won't find it across an ocean.

The irony isn't lost on me. The man who once argued with his parents over bringing Ganesha home has been brought home by Ganesha. I won that argument ten years ago, and it has taken all ten years to see what I actually won.

Myths aren't history, but they're not idle either. They are instructions left behind by people who understood life before we got to it. I don't claim to have Ganesha's wisdom. I only try, in my own ordinary way, to walk around my parents as many times as the days allow.

Being able to do that, at this age, in this city, a few minutes from the sea, is not something I earned. Ican only call it a blessing.

The clay has gone back to the water, and the idol will come again next year.

My parents are here now, and that is my fruit.

Ganapati Bappa Morya

ஞானப்பழம் கடல் தாண்டி இல்லை

ஒரு விநாயகர் சதுர்த்தி விசர்ஜனமும், அலைகள் திருப்பித் தந்த ஒரு எண்ணமும்

அஷ்டலட்சுமி கோயில் அருகே உள்ள கடல் அவசரப்படுவதில்லை. எல்லாவற்றையும் எடுத்துக்கொள்வது போலவே என் விநாயகரையும் அது மெதுவாக, அலை அலையாக எடுத்துக்கொண்டது. களிமண் கரைந்து, உருவம் மீண்டும் நீருக்குள் சென்றது. ஈரமான கால்களோடும், விரல்களில் மஞ்சளோடும் நின்றேன். எதையும் வேண்டிக்கொள்ளவில்லை. மாறாக, ஒரு எண்ணம் வந்தது; இன்னும் அது என்னை விட்டுப் போகவில்லை.

சில நிமிட நடையில் வீடு வந்து சேர்ந்தேன். அங்கே என் அம்மா அப்பா காத்திருந்தார்கள்.

✦

பத்து வருடங்களுக்கு முன், இதே பண்டிகை எங்கள் வீட்டில் ஒரு வாக்குவாதத்தைத் தொடங்கி வைத்தது.

சிலை வாங்கி, வீட்டில் வைத்து, பிறகு கரைப்பது என்ற வழக்கத்தில் என் பெற்றோருக்கு நம்பிக்கை இல்லை. எங்கள் குடும்பத்தில் அது செய்யப்பட்டதில்லை; இனி தொடங்கவும் தேவையில்லை என்பது அவர்கள் எண்ணம். நான் வேறு மாதிரி நினைத்தேன். வற்புறுத்தினேன், பிடிவாதம் பிடித்தேன். அந்த ஆண்டு விநாயகர் வீட்டுக்கு வந்தார்; அந்த ஆண்டே நீரில் கரைந்தார்.

அதன் பிறகு, வாழ்க்கை என்னை எங்கெல்லாம் கொண்டு சென்றதோ அங்கெல்லாம் பலமுறை விசர்ஜனம் செய்திருக்கிறேன். கிழக்குக் கடற்கரையிலும், மேற்குக் கடற்கரையிலும். ஹைதராபாதில் மூசி நதியிலும், ஒரு நகரமே சேர்ந்து நீரை நோக்கி நடப்பது போலத் தோன்றும் டேங்க் பண்டிலும். வெவ்வேறு நீர்நிலைகள், வெவ்வேறு கூட்டங்கள், வெவ்வேறு ஆண்டுகள். ஆனால் வீட்டுக்கு வந்து, பிறகு விடைபெற்றுச் செல்ல வேண்டிய அதே சிறிய களிமண் தெய்வம்.

விசர்ஜனம் என்பது விட்டுவிடுவதைப் பற்றியது என்று நினைத்திருந்தேன். இந்த ஆண்டுதான் புரிந்தது: அது உடனிருப்பதைப் பற்றியது.

✦

ஞானப்பழக் கதை தெரியாத தமிழ்க் குழந்தை இல்லை.

நாரதர் கயிலாயத்திற்கு ஒரே ஒரு மாம்பழம் கொண்டு வருகிறார். அதுதான் ஞானப்பழம். பழம் ஒன்று; பிள்ளைகள் இருவர். உலகத்தை முதலில் சுற்றி வருபவருக்கே பழம் என்று சிவபெருமான் போட்டி வைக்கிறார்.

முருகன் தாமதிக்கவில்லை. மயில் மீதேறி உலகைச் சுற்றப் புறப்படுகிறார். கடல்கள், மலைகள், படைப்பு முழுவதும். ஒரு வாழ்நாள் தேவைப்படும் வீரமான பதில் அது.

கனத்த உடலும், நிதானமும், வாகனமாக ஒரு சிறு மூஞ்சூறும் கொண்ட விநாயகர், தன் அம்மை அப்பனை மூன்று முறை வலம் வருகிறார். பிறகு அவர்கள் முன் நின்று சொல்கிறார்: நீங்களே என் உலகம்.

பழம் அவருக்குக் கிடைக்கிறது.

✦

இங்குதான் கதை என் பக்கம் திரும்புகிறது. ஏனெனில் என் பெயர் செந்தில்.

செந்தில் என்பது முருகன். திருச்செந்தூர் ஆண்டவன், உலகைச் சுற்றப் புறப்பட்ட மகன். பெயரின் தர்க்கப்படி பார்த்தால், மயில் மீது இருக்க வேண்டியவன் நான். எங்கோ தொலைவில் பட்டங்களையும், நகரங்களையும், கடற்கரைகளையும் சேகரித்துக்கொண்டு, ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் வீட்டுக்கு போன் செய்பவனாக இருக்க வேண்டும். என் வயதொத்த பலர் அப்படித்தான் வாழ்கிறார்கள். பெற்றோர் ஒரு நகரில், அவர்கள் இன்னொரு நகரில், சில சமயம் இன்னொரு கண்டத்தில். இடைவெளியை விமானப் பயண நேரத்திலும், நேர மண்டலங்களிலும் அளக்கிறார்கள்.

நீண்ட காலம் நானும் அப்படித்தான் வாழ்ந்தேன். கிழக்குக் கடற்கரை, மேற்குக் கடற்கரை, ஹைதராபாத், இன்னும் பல இடங்கள். உலகத்தை, குறைந்தபட்சம் எனக்குரிய பங்கை, சுற்றி வந்தேன்.

ஆனால் இந்த சதுர்த்தியில், வீட்டிலிருந்து சில நிமிட நடையில் மணலில் நின்றபோது, அந்த நடைக்குப் பின்னால் வயதான என் பெற்றோர் காத்திருக்க, நான் எந்தக் கதையில் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறேன் என்று உணர்ந்தேன்.

பெயர் முருகனுடையது. வாழ்க்கை விநாயகரின் பதிலாகிவிட்டது.

✦

ஒரு மகன் சரி, மற்றவன் தவறு என்று இந்தப் புராணம் சொல்வதாக நான் நினைக்கவில்லை. முருகனின் பயணம் உண்மையானது; அதன் விலையும் உண்மையானது. திரும்பி வந்தபோது பழம் ஏற்கெனவே கொடுக்கப்பட்டுவிட்டதைக் கண்டு, அவர் பழனிக்குச் சென்றார். அங்கே அவருக்குச் சொல்லப்பட்டது: பழம் நீ. வெளியே தேடியது உள்ளேயே இருந்தது.

விநாயகரின் பதிலும் ஞானம் வேடம் போட்ட சோம்பல் அல்ல. அது வேறு விதமான பார்வை. நாம் சுற்றிவரப் புறப்படும் உலகம் சில நேரங்களில் நம் கண்முன்னேயே நின்றுகொண்டிருக்கிறது. வயதாகி, மெதுவாகி, கொஞ்சம் மறதியோடு, எப்போதும் போல அதே நேரத்தில் காபி போட்டுக்கொண்டு.

ஞானம் தொலைவில் இருக்கிறது என்று நமக்குக் கற்பிக்கப்படுகிறது. சில நேரம் அது உண்மைதான். ஆனால் சில அறிவுகள் உடனிருப்பவர்களுக்கு மட்டுமே கிடைக்கின்றன: ஒரு வருடத்தில் அப்பாவின் நடை எப்படி மாறுகிறது, களைப்பாக இருந்தும் சொல்லாதபோது அம்மாவின் குரல் எப்படி ஒலிக்கிறது, வேறு எங்கும் போக வேண்டிய அவசியமில்லாத மூன்று பேர் இருக்கும் வீடு அந்தி நேரத்தில் எப்படி இருக்கிறது.

எந்தப் பல்கலைக்கழகமும் இதைக் கற்றுத் தருவதில்லை. எந்தக் கடலைத் தாண்டினாலும் இது கிடைப்பதில்லை.

✦

இந்த முரண் எனக்குப் புரியாமல் இல்லை. விநாயகரை வீட்டுக்குக் கொண்டுவர பெற்றோரோடு வாதிட்டவனை, விநாயகரே வீட்டுக்குக் கொண்டு வந்து சேர்த்திருக்கிறார். பத்து வருடங்களுக்கு முன் அந்த வாக்குவாதத்தில் நான் வென்றேன்; எதை வென்றேன் என்று புரிந்துகொள்ள அந்தப் பத்து வருடங்களும் தேவைப்பட்டன.

புராணங்கள் வரலாறு அல்ல; ஆனால் வெறும் கதைகளும் அல்ல. நமக்கு முன்பே வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொண்டவர்கள் விட்டுச் சென்ற வழிகாட்டுதல்கள் அவை. விநாயகரின் ஞானம் எனக்கு இருப்பதாகச் சொல்லவில்லை. என்னால் முடிந்த சாதாரண வழியில், நாட்கள் அனுமதிக்கும் அளவுக்கு என் பெற்றோரை வலம் வர முயல்கிறேன்.

இந்த வயதில், இந்த நகரத்தில், கடலிலிருந்து சில நிமிட தூரத்தில் அப்படி வாழ முடிவது நான் சம்பாதித்தது அல்ல. அதை இறைவனின் அருள் என்றுதான் சொல்ல முடியும்.

களிமண் மீண்டும் நீருக்குத் திரும்பிவிட்டது. அடுத்த ஆண்டு சிலை மீண்டும் வரும்.

என் பெற்றோர் இப்போது இங்கே இருக்கிறார்கள். அதுவே என் ஞானப்பழம்.

கணபதி பப்பா மோரியா.