The Man in the Middle Chair Solomon Pappaiah, 1936–2026, and the kural he lived inside
மதுரை · 11 September 2026
அன்பு தாய்மார்களே
Prof. Solomon Pappaiah · சாலமன் பாப்பையா
திருக்குறள் 423 · அறிவுடைமை
எப்பொருள் யார்யார்வாய்க் கேட்பினும் அப்பொருள்
மெய்ப்பொருள் காண்ப தறிவு.
eppoRuL yaaryaarvaayk kEtpinum appoRuL / meyppoRuL kaaNba thaRivu
Whatever the matter, and from whosever mouth it is heard — to see in it the true thing: that is wisdom.
பொங்கல் afternoon, the plates cleared, the television on for the one programme everyone in the house agrees about. Four speakers on two benches. A topic no professor would call literature — who builds a good family, the husband or the wife? And at the table between the benches, an old teacher in a white shirt, hands folded, waiting his turn.
He waits a long time. He lets them finish. Then he stands, says அன்பு தாய்மார்களே, and the room goes quiet the way a classroom goes quiet.
For four decades that was the sound of a Tamil holiday. On Friday, 11 September 2026, it stopped. Solomon Pappaiah died in Madurai, aged ninety.
What Tamil lost this week is not an orator. Tamil has never been short of orators. What it lost is a method — and the method was already written down, in two lines, a very long time before Doordarshan found a slot for it.
குறள் 423 — the seating plan of a pattimandram
Read the couplet again and notice what it refuses to say. It does not say weigh the speaker. It does not say pick a side. Valluvar puts no weight at all on யார்யார் — whoever, anyone, all of them — and the entire weight on மெய்ப்பொருள், the true thing. Wisdom is not in the hearing. It is in the discerning that comes after.
That is not a maxim about debate. That is the floor plan of one. Two benches, four mouths, every one of them certain; one chair in the middle whose only job is the last clause of the kural. Pappaiah spent his working life in that chair — by various counts seven to twelve thousand times, in halls across Tamil Nadu, then in Malaysia, Singapore and the United States, on Doordarshan from 1982 and on Sun TV for the generation after that.
He is remembered for the தீர்ப்பு, the ruling, and it is worth being exact about what his rulings actually were. They were about a line long. They rarely handed anyone a trophy. They took the best sentence from each bench, set it down where it belonged, and left the audience holding something usable on Monday morning. A ruling that only announces a winner teaches nobody; both benches already knew how to want that. A ruling that names the true thing teaches everyone in the hall, the losing bench included, and the man in the middle chair most of all.
The professor behind the microphone
The television came late. Before it, and through it, he was a Tamil teacher: The American College, Madurai, from 1961 to 1994, ending as head of the department — a first-batch MA in Tamil from Thiagarajar College who never quite left the classroom, he only kept enlarging it.
His commentaries — on the Thirukkural, on Purananuru and Akananuru — were written in plain Tamil, which is harder to write than ornate Tamil and much less rewarded by one's peers. He did not translate the classics downward. He talked to the audience as though they had always been entitled to them, which they had. And he declined the cheap bargain on offer to every Tamil scholar of his generation: pride in Tamil, he kept saying, needs no enmity towards Sanskrit or English; each language has its own strengths.
- Born 22 February at Sathangudi, near Thirumangalam, Madurai district
- Joins The American College, Madurai, as a lecturer in Tamil
- Pattimandram reaches Doordarshan; the debate moves into the living room
- Retires as Head of the Tamil department after thirty-three years
- Kalaimamani, Government of Tamil Nadu
- Muthamizh Perarignar, Annamalai University
- Padma Shri, for literature and education
- Dies 11 September in Madurai; state honours, Thathaneri
The laugh was the vehicle, never the cargo
He was funny, and it matters how. The humour came out of watching people closely — the small contradictions in how households actually run — not out of writing jokes. A pause was enough. A tilt of the head was enough. And then, with the studio still laughing, the substantive point would go in, and stay in.
The panels I remember most fondly are the பழகுவோம் ones with the doctors: physicians in front of a Tamil professor, each of them certain, medicine's seriousness colliding with his comic timing — and then the one quiet question from the middle chair that made the whole set laugh and then think. That is not a comedian's timing. It is a teacher's: laugh first, remember later.
Cinema noticed, of course. He appeared as himself in Duet (1994), then in Shankar's Boys and, most famously, in Sivaji alongside Rajinikanth, where his timing landed exactly as the director had hoped — Shankar said this week that he had looked forward to those festival pattimandrams all his life, and Rajinikanth that Pappaiah was the man who carried the form to ordinary people. He could have built a second career out of it; reportedly more than two hundred offers followed, and he let them all go. He went back to the table and the blackboard. A man who had spent his life naming the true thing presumably knew which of the two was his.
Appearing with fame
திருக்குறள் 236 · புகழ்
தோன்றின் புகழொடு தோன்றுக அஃதிலார்
தோன்றலின் தோன்றாமை நன்று.
If you must appear, appear with fame; for those without it, not appearing would have been better.
He appeared with fame — not the purchased kind, the kind earned by making a difficult inheritance available to people who had never been told it was theirs. The Kural belonged to the whole language. He handed it over one couplet at a time, at breakfast, to anyone who had the set switched on.
So the fitting tribute is not a garland. It is to do the thing the couplet asks. Let all four benches speak. Refuse the pleasure of declaring a winner. Find the true thing and say it in one line, in language your neighbour can use.
அன்பு தாய்மார்களே — the ruling stands.
நடுவர் சென்றார்; நடுநிலை நிற்கிறது
பொங்கல் மதியம். சாப்பாட்டுத் தட்டுகள் அகற்றப்பட்டுவிட்டன. வீட்டில் எல்லோரும் ஒப்புக்கொள்ளும் ஒரே நிகழ்ச்சிக்காகத் தொலைக்காட்சி ஒலிக்கிறது. இரண்டு அணிகள், நான்கு பேச்சாளர்கள், ‘நல்ல குடும்பம் அமைவதற்குக் காரணம் கணவனா, மனைவியா?’ என்ற தலைப்பு. நடுவில், வெள்ளைச் சட்டையில், கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு, தன் முறைக்குக் காத்திருக்கும் ஆசிரியர் ஒருவர்.
நெடுநேரம் காத்திருக்கிறார். எல்லோரும் முடிக்கும்வரை விடுகிறார். பிறகு எழுந்து, ‘அன்பு தாய்மார்களே’ என்கிறார். வகுப்பறை அமைதியாவதுபோல் வீடு அமைதியாகிறது.
நாற்பது ஆண்டுகளாகத் தமிழ்ப் பண்டிகையின் ஓசை அதுதான். 2026 செப்டம்பர் 11, வெள்ளிக்கிழமை, அது நின்றது. பேராசிரியர் சாலமன் பாப்பையா, தம் தொண்ணூறாவது வயதில், மதுரையில் மறைந்தார்.
இந்த வாரம் தமிழ் இழந்தது ஒரு பேச்சாளரை அல்ல — பேச்சாளர்களுக்குத் தமிழில் எப்போதும் பஞ்சமில்லை. இழந்தது ஒரு முறையை. அந்த முறை, தொலைக்காட்சி பிறப்பதற்கு எத்தனையோ நூற்றாண்டுகள் முன்பே, இரண்டு அடிகளில் எழுதப்பட்டுவிட்டது.
குறள் 423 — பட்டிமன்றத்தின் இருக்கை வரிசை
எப்பொருள் யார்யார்வாய்க் கேட்பினும் அப்பொருள்
மெய்ப்பொருள் காண்ப தறிவு.
இக்குறள் சொல்லாததைக் கவனியுங்கள். ‘பேசுபவரை எடைபோடு’ என்று சொல்லவில்லை. ‘ஒரு பக்கம் சேர்’ என்றும் சொல்லவில்லை. ‘யார்யார்வாய்’ என்பதில் வள்ளுவர் எந்தச் சுமையையும் வைக்கவில்லை; முழுச் சுமையையும் ‘மெய்ப்பொருள்’ என்ற ஒரே சொல்லில் வைத்திருக்கிறார். அறிவு கேட்பதில் இல்லை; கேட்ட பிறகு உண்மையைப் பிரித்தறிவதில் இருக்கிறது.
இது விவாதத்தைப் பற்றிய ஒரு பொன்மொழி மட்டுமல்ல; அது பட்டிமன்றத்தின் மேடை அமைப்பே. இரண்டு அணிகள், நான்கு வாய்கள், நால்வருமே நிச்சயம்; நடுவில் ஒரு நாற்காலி — அதன் ஒரே வேலை, குறளின் இறுதிச் சொற்றொடர். பாப்பையா தம் வாழ்நாள் முழுவதும் அந்த நாற்காலியில் அமர்ந்தார். கணக்குகளின்படி ஏழாயிரம் முதல் பன்னிரண்டாயிரம் மேடைகள் — தமிழ்நாட்டின் அரங்குகளிலிருந்து மலேசியா, சிங்கப்பூர், அமெரிக்கா வரை; 1982-ல் தூர்தர்சனில், பிறகு சன் தொலைக்காட்சியில் அடுத்த தலைமுறைக்காக.
அவரது தீர்ப்புதான் பெரும்புகழ் பெற்றது; அது என்னவாக இருந்தது என்பதைத் துல்லியமாகச் சொல்ல வேண்டும். ஒரு வரி. வெற்றிக் கோப்பையை அவர் அரிதாகவே யாருக்கும் வழங்கினார். இரு அணிகளிலிருந்தும் சிறந்த வாக்கியத்தை எடுத்து, அது இருக்க வேண்டிய இடத்தில் வைத்து, திங்கட்கிழமை உபயோகப்படும் ஒன்றைப் பார்வையாளர் கையில் தந்தார். வெற்றியாளரை மட்டும் அறிவிக்கும் தீர்ப்பு யாருக்கும் எதையும் கற்பிப்பதில்லை — அதை விரும்பத் தெரிந்தே இரு அணிகளும் வந்திருந்தன. மெய்ப்பொருளைச் சுட்டும் தீர்ப்பு, தோற்ற அணி உட்பட, அரங்கில் இருக்கும் அனைவருக்கும் கற்பிக்கிறது.
ஒலிவாங்கிக்குப் பின்னால் இருந்த பேராசிரியர்
தொலைக்காட்சி பின்னால் வந்தது. அதற்கு முன்பும், அதற்குப் பின்பும் அவர் தமிழாசிரியர். மதுரை அமெரிக்கன் கல்லூரியில் 1961 முதல் 1994 வரை; ஓய்வுபெறும்போது தமிழ்த் துறைத் தலைவர். தியாகராயர் கல்லூரியின் முதல் தமிழ் எம்.ஏ. வகுப்பில் படித்தவர் வகுப்பறையை விட்டு வெளியேறவே இல்லை — அதை விரிவுபடுத்திக்கொண்டே போனார்.
திருக்குறள், புறநானூறு, அகநானூறு — அவரது உரைகள் எளிய தமிழில் எழுதப்பட்டவை. அணிநடைத் தமிழை விட எளிய தமிழ் எழுதுவது கடினம், புலவர் உலகில் பெறும் பாராட்டும் குறைவு. அவர் இலக்கியத்தைத் தாழ்த்தி மொழிபெயர்க்கவில்லை; இது எப்போதுமே உங்களுக்குச் சொந்தம் என்ற தொனியில் மக்களோடு பேசினார் — உண்மையில் அது அவர்களுக்குச் சொந்தமும்கூட. தமிழ்ப் பெருமைக்குச் சமஸ்கிருதத்தின் மீதோ ஆங்கிலத்தின் மீதோ பகை தேவையில்லை; ஒவ்வொரு மொழிக்கும் அதன் தனித் தகுதி உண்டு — இதைச் சொல்லத் தயங்கியதில்லை.
கலைமாமணி (2000), அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகத்தின் முத்தமிழ்ப் பேரறிஞர் (2010), பத்மஸ்ரீ (2021). இறுதியில், தாதனேரியில் அரசு மரியாதை.
சிரிப்பு வாகனம்; சரக்கு அல்ல
அவர் நகைச்சுவையாளர் — ஆனால் எப்படி என்பதே முக்கியம். மனிதர்களை உற்றுப் பார்த்ததிலிருந்து, குடும்பங்கள் நடக்கும் விதத்தில் இருக்கும் சின்னச் சின்ன முரண்களிலிருந்து அது பிறந்தது; எழுதி வைத்த கேலியிலிருந்து அல்ல. ஒரு நிறுத்தம் போதும். தலையை ஒருபுறம் சாய்ப்பது போதும். அரங்கம் சிரித்துக்கொண்டிருக்கும்போதே கருத்து உள்ளே சென்று உட்கார்ந்துவிடும்.
எனக்கு மிகவும் நினைவில் நிற்பது மருத்துவர்களோடு நடந்த பழகுவோம் நிகழ்ச்சிகள். ஒரு தமிழ்ப் பேராசிரியர் முன் மருத்துவர்கள்; ஒவ்வொருவரும் நிச்சயம்; மருத்துவத்தின் தீவிரம் அவரது நகைச்சுவைக் கணக்கோடு மோதும் தருணங்கள். பிறகு நடு நாற்காலியிலிருந்து ஒரே ஒரு அமைதியான கேள்வி — அரங்கம் சிரிக்கும், பிறகு சிந்திக்கும். அது நகைச்சுவை நடிகரின் நேரக் கணக்கு அல்ல; ஆசிரியரின் நேரக் கணக்கு: முதலில் சிரி, பிறகு நினைவில் வை.
திரையுலகம் கவனிக்காமல் இருக்கவில்லை. டூயட் (1994) படத்தில் தானாகவே தோன்றினார்; பிறகு ஷங்கரின் பாய்ஸ், மற்றும் மிகப் புகழ்பெற்ற சிவாஜி — ரஜினிகாந்துடன். இயக்குநர் எதிர்பார்த்தபடியே அவரது நேரக் கணக்கு அங்கும் வேலை செய்தது. ஷங்கர் இந்த வாரம் சொன்னார்: ஒவ்வொரு தமிழ்ப் பண்டிகைக்கும் அவரது பட்டிமன்றத்துக்காகக் காத்திருந்தேன். ரஜினிகாந்த் சொன்னார்: பட்டிமன்றத்தை சாதாரண மக்களிடம் கொண்டு சேர்த்தவர் அவர். அதிலிருந்து இரண்டாவது வாழ்க்கையை அவர் அமைத்துக்கொள்ள முடியும் — இருநூறுக்கும் மேற்பட்ட அழைப்புகள் வந்தன என்கிறார்கள் — அனைத்தையும் விட்டுவிட்டார். மேசைக்கும் கரும்பலகைக்கும் திரும்பினார். வாழ்நாள் முழுவதும் மெய்ப்பொருளைச் சுட்டிக்காட்டியவருக்கு, இரண்டில் எது தன்னுடையது என்பது தெரிந்திருந்தது.
புகழோடு தோன்றியவர்
தோன்றின் புகழொடு தோன்றுக அஃதிலார்
தோன்றலின் தோன்றாமை நன்று.
அவர் புகழோடு தோன்றினார் — விலைக்கு வாங்கிய புகழ் அல்ல; ‘இது உனக்குச் சொந்தம்’ என்று யாரும் சொல்லாத ஒரு கடினமான சொத்தை மக்களிடம் கொண்டுபோய்ச் சேர்த்ததால் வந்த புகழ். திருக்குறள் மொழி முழுவதற்கும் சொந்தம். அதை அவர் காலை உணவு நேரத்தில், ஒரு நாளுக்கு ஒரு குறளாக, தொலைக்காட்சியை இயக்கிய அனைவரிடமும் ஒப்படைத்தார்.
எனவே பொருத்தமான அஞ்சலி மாலை அல்ல. அந்தக் குறள் கேட்பதைச் செய்வதுதான் அஞ்சலி. நான்கு அணிகளையும் பேச விடுங்கள். வெற்றியாளரை அறிவிக்கும் சுகத்தை மறுத்துவிடுங்கள். மெய்ப்பொருளைக் கண்டுபிடித்து, பக்கத்து வீட்டுக்காரருக்கும் புரியும் ஒரே வரியில் சொல்லுங்கள்.
அன்பு தாய்மார்களே — தீர்ப்பு நிலைத்திருக்கிறது.
Comments
Post a Comment